Beste Eyserbosweg

Een beetje wielerliefhebber, actief dan wel passief, kent je goed, heel goed zelfs. Je bent, nee, was, jarenlang een van de scherprechters in de finale van de AmstelGoldRace. Die status ben je de laatste jaren weliswaar kwijtgeraakt maar de faam heb je nog steeds. Menig wielerrecreant wil jou, als een ware Michael Boogerd of Marianne Vos in zijn of of haar beste dagen, bedwingen.

Dat zien we duidelijk terug in de statistieken. Zo’n 200.000 keer werd je door zo’n 75.000 Stravanten beklommen; ter vergelijking… broertje/zusje, rechts van jou, de Eyserenweg (Grachtstraat) van Eys naar Trintelen moet het met minder dan de helft Stravastrijders doen. En dat terwijl jij met een gemiddelde stijging van 9% toch echt een stuk stijler en dus zwaarder bent. Met je lengte van 900meter, tegen de ruim 2000meter ben je dan wel weer aanzienlijk korter.

Als afdaler richting Eys ben je veel minder populair. Zo’n 15000 Stravanten hebben jou één of meerdere keren de rug toegekeerd. Van Trintelen naar Eys wordt dit aanzienlijk vaker gedaan. Vaak is dit dan ook de toe-rit naar jou. Je hebt niet de meest centrale ligging in het heuvelland. Om bij jou te komen, hebben we vaak al wat kilometers een ook hoogtemeters gehad; vanuit Wittem, dan wel vanuit Voerendaal of vanuit Simpelveld. Dat maakt je misschien nog wel wat zwaarder. Wilko Kelderman heeft jouw KOM achter zijn naam staan met een tijd van 2.19min, wat neer komt op een gemiddelde snelheid van 24,5km. Bij de dames is Roxanne Kneteman nog altijd de QOM. Daar steekt mijn PR schril tegen af.

Daar gaan we dan, beste Eyserbosweg…. als we eenmaal de bocht om zijn gedraaid, strooi je ons eerst nog even wat zand in de ogen. De eerste meters zijn, nog tussen de huizen, helemaal nog niet zo stijl. Daar halen we de 24,5 ook nog wel even, heel even; maar als snel gaat het daarna een tandje lichter….en nog één en nog één. De weg is mooi geasfalteerd en dat is een pluspunt; nadeel is echter de nagenoeg rechte weg. Je ziet wat komen gaat en dat is een steeds meer hellende weg. En dat stukje wat je nog niet prijs geeft, na de flauwe bocht links en daarna naar rechts draaiend, is in één woord: afzien. Dat is net voorbij die ene boom, rechts van de weg….een fraaie wilg, die voor velen het ijkpunt is. Vanaf daar is het tandjes terug en zwoegen, harken, staan/zitten, staan/zitten door jouw eigen stukje bos. De stijgingspercentages gaan daar dik in de dubbele cijfers tot zelfs 20+. Een sprintje richting de getrokken lijn even verderop zit er helaas niet in voor mij maar jouw laatste tientallen meters, richting het plateau voelen als een verlichting ook al loopt de weg nog steeds omhoog.

Beste Eyserbosweg, voor mij ben je er eentje uit de categorie: je moet ‘m elk jaar een keer gedaan hebben en daarmee sta je op een lijstje met o.a. de Keutenberg, Brakkeberg en de Dodemansweg. Een illuster rijtje. Als wandelaar zie je soms pas hoe stijl je echt bent en dat heb ik ook zelf zo ervaren. Maar onlangs heb ik je weer bedwongen en dat voelt achteraf altijd goed!

Tot de volgende keer, beste Eyserbosweg!

Christopher!

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s