De ene Kruisberg is de andere niet

Als we het over de Kruisberg hebben, denken velen onder ons, zeker de wat oudere generatie (wij dus) aan de weg die vanuit Meerssen parallel aan de A2 omhoog richting vliegveld MAA loopt. In de jaren negentig was dit vaak de scherprechter tijdens het NK wielrennen. Het waren, niet geheel verrassend, renners met klimmersbenen zoals Breukink, Rooks en Boogerd die zich daar konden onderscheiden en er met de winst van doorgingen. Deze Kruisberg is 1550 lang, kent een gemiddeld stijgingspercentage van 3,7% en is daarmee goed voor zo’n 58 hoogtemeters. Na een tochtje door het heuvelland is dit, op weg naar moeders de vrouw vaak de laatste klim van de dag en dan kan ook 3,7% best pijn doen.

Uit het recente verleden denken we, als we het over de Kruisberg hebben, meestal aan de beklimming vanuit Wahlwiller die vaak de nerveuze finale van de Amstel Gold Race inluidt. In de AGR is deze klim opgenomen in het parcours als opwarmer voor de Eyserboschweg en de Keutenberg die slechts enkele kilometers verderop liggen. Het is met zijn amper 700meter een korte maar steile klim. Het gemiddelde stijgingspercentage is 8,3 % maar het steilste stuk tikt meer dan 16% aan. Daarmee verdien je nagenoeg net zoveel hm’s als op de andere Kruisberg maar dat is dan ook echt de enige overeenkomst.

Onder de Stravanten is de laatstgenoemde, wellicht vanwege de AGR, ondanks zijn moeilijkheidsgraad, veel populairder dan de Meerssen-variant. Waar ruim 80.000 mannen en vrouwen vanuit Wahlwiller klimmen, zijn er dat vanuit Meerssen slechts zo’n 10.000. De KOM is in handen van locale helden Wessel Krul, respectievelijk Remco Snippe met tijden waarvan ik al lang niet meer droom, ook deze keer niet:

Ik heb de Limburgse Alpen achter me gelaten als ik afdaal vanuit Vijlen, richting Mechelen. De met hoogtemeters volgelopen benen kunnen hier even herstellen . Vervolgens, op de splitsing richting Partij-Gulpen, sla ik, na een kort moment van twijfel, rechtsaf naar Wahlwiller. De oplettende fietser ziet in de verte al de Botterweck opdoemen. Juist ja, Botterweck, want dat is de doopnaam van deze Kruisberg. Na wat draaien en keren door het dorp, kom ik op de weg die ik niet veel later zal vervloeken. Een korte aanloop waarbij ik het, in coronatijd troosteloos uitziende restaurant, links laten liggen en dan ‘mag’ ik los gaan. Nog even een blik naar voren, om snel weer het hoofd te buigen en de nodige tandjes kleiner te schakelen.

Het onlangs vernieuwde asfalt is een absolute meevaller maar dat doet niets af aan het stijgingspercentage. De voor mij fietsende…meer slalommende, mede-recreanten, werken motiverend op mij en dat heb ik ook wel nodig. Na een flauwe bocht rechts, even flauwe bocht links, zitten-staan-zitten en geen tandjes meer over, lijkt het erop dat ik het ergste heb gehad. Nog even de tegemoetkomende en lach-onderdrukkende wandelaars ontwijken en ik ben boven. 2.29 minuten afzien, in slechts vier zinnen samengevat.

De Botterweck-Kruisberg: We moeten hem elk seizoen gedaan hebben (toch?) maar zo vroeg in het seizoen is niet per definitie een aanrader, maar toch….

Christopher!

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s