Verrassend Toscane

Sinds een aantal jaren gaat de fiets mee op vakantie, zo ook dit jaar. En dan hebben we het over de racefiets in mijn geval. Een echte fietstrip heb ik al in juni gemaakt maar bij een vakantie van een week of langer gaat de fiets mee en dat is voor alle partijen beter, reken maar. Het is per slot van rekening niet zomaar je hobby. Conditie onderhouden, nieuwe omgeving verkennen (en eetgelegenheden spotten) en gewoon een welkome afwisseling van dagen met zon, zee en meer van hetzelfde. Niet dat er elke dag of elke twee dagen gefietst moet worden maar gewoon zoals het uitkomt.

De bestemming dit jaar was, na een lastminute corona-omboeking, Toscane. Standplaats Cecina, aan de kust.Het was niet de eerste keer Toscane maar wel de eerste meer mét fiets. En nu kennen we Toscane wanneer het om fietsen gaat natuurlijk van de gravelklassieker Strade Bianche…maar ik zoek het gewoon op de weg, in de nabije omgeving. En die omgeving heeft genoeg te bieden, zeker wanneer je van glooiende wegen en heuvels houd. Check!

Ik heb natuurlijk wat voorwerk gedaan, routes opgezocht en me wat ingelezen. Het komt niet allemaal van pas maar het heeft me wel, letterlijk, op weg geholpen. Garmin en Google Maps doet de rest. Van de route ben ik al snel afgeweken want dat had meer weg van een MTB route dan wat anders. Niet dat de wegen heel veel beter werden, van Belgische kwaliteit, zeg maar, maar in ieder geval geschikter voor de 25m bandjes!

Afgezien van de kwaliteit asfalt, die doorgaans matig/redelijk is én een paar mooie uitzonderingen kent, vielen er wel meer dingen op: de wielertoerist hier heeft doorgaans de Nederlandse nationaliteit. Dat zie je (halllooow Jumbo) en dat hoor je;). Zondag, fietsdag geldt ook voor de locals dus door de week is het veelal de grijze generatie die je passeert. En dat zeg ik niet om op te scheppen…ze fietsen duidelijk niet zoals ze praten en dus ook niet om een PR of een mooie gemiddelde snelheid te halen. Nee, het gaat veelal op het gemakje, vooral bergopwaarts.

De locale fietsers vormen overigens een zeer bont gezelschap op de Toscaanse wegen. Stuk voor stuk goed gesoigneerd, zoals je dat mag verwachten van Italiaanse mannen, maar wel erg kleurrijk. Soms lijkt het wel, hoe feller, hoe beter. Je kunt er van alles van vinden maar het ziet er strak uit.

Om in het fraaie achterland te komen zul je vaak wel eerst even een stuk(je) over de grote weg moeten en dan is zoveel mogelijk rechts houden het devies. Eenmaal op de verkeersluwe wegen heerst er rust en ben je één met de natuur. Naast de fluitende vogels en onbekend zenuwachtig geritsel in de struiken hoor je alleen je eigen ademhaling. De verkeersborden die waarschuwen voor overspringende herten, wel drie kilometer lang, staan hier overduidelijk niet voor niets! Het is soms oppassen maar de schuwe beestjes lijken getraind in het tijdig voorbij springen van fietsers.

Mooie lopers, venijnig steile stukken afgewisseld met fraaie tussenstukken op, zoals gezegd, asfalt van sterk wisselende kwaliteit maar met lauter mooie, soms indrukwekkende berg-landschappen die gekenmerkt worden door de velen wijnranken, olijfplantages, maremmen en cypressen. Riparbella, La Sassa en Salsetta passen mooi in deze omschrijving. En dan hebben we de bekendere en, volgens mij, nog fraaiere Chianti streek, de Apenijnen en de Strade Bianche route nog achter de hand. Misschien zijn de zomermaanden niet de meest ideale fietsmaanden want dan is het vooral vroeg uit de veren maar laat je ook eens verrassen in Toscane, zou ik zeggen!

Christopher!

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s