Binnendoor of buiten om? Deel 1.

De titel van dit essay zal voor weinig wielerrecreactieven onder ons toelichting behoeven. Het is niet persé een vraag maar meer een keuze. Een keuze die vaak kort van te voren wordt gemaakt, last minute. Mar zelfs al doende kan deze keuze worden gemaakt.

Ik heb het natuurlijk over de beklimming van de enige echte Limburgsche hooglander ‘de Camerig‘. Een veel, misschien wel de meest populaire heuvel van Limburg. En dat is gezien z’n ligging, profiel en aanzien niet zo vreemd.

Je ziet ‘m vaak al van ruime afstand opdoemen, vanuit Eperheide en vanuit het Belgische Beusdael, met als herkenningspunten Camping Rozenhof en onmiskenbaar Restaurant Berglust. Het is een beklimming die, een beetje zich zelf respecterende wielerrecreactieveling, aan kan en mede dankzij de lengte en de haarspeldbochten voelt als een bijna echte Col, Passo of Hochalpstrasse. Daardoor is het ook onder de gemotoriseerde medeweggebruikers populair.

Het keuze-moment komt ter hoogte van het al genoemde Restaurant Berglust. Daar kan ik kiezen voor de eigenlijke en dus officiele beklimming via de Eperbaan richting Vaals, buiten-om, of voor de klim via de Groeneweg, richting Vijlen, dus binnendoor.

Ik besluit vandaag om binnendoor te gaan. Dit keer is de keuze bepaald door tijd of beter gezegd het gebrek aan tijd om verder dan Vijlen te gaan. Deze klim is ongeveer 2,5 a 3km lang en heeft een gemiddeld stijgingspercentage van zo’n 4% met een uitschieter tot wel 11%. Dit zal ongetwijfeld vlak na de ‘start’ bij de al om bekende ijsboerderij zijn. Ruim 33.000 Stravanten gingen gemiddeld zo’n 4 keer hier omhoog. Mijn PR is doorgaans 2x de tijd van de KOM maar deze klim ligt me blijkbaar beter;)

Enfin, na het toch altijd weer wat tegenvallend zware begin, gebruik ik de ruime bocht naar links om even kort te herstellen en het mooie landschap tot me te nemen De passage langs Camping de Rozenhof is prima geschikt om in mijn ritme te komen. Het wegdek is hier goed en de rood/roze stroken asfalt zelfs heel goed. Hier ga ik steevast even uit het zadel en zet even aan. Het ritme kan ik vervolgens goed volhouden, zelfs met een tandje zwaarder, tot aan de splitsing. Ik ben dit keer alleen dus hoef ik op niemand te wachten………en niemand op mij;). Een kudoswaardige foto heb ik vast nog in mijn archief, dus kan ik door!

Door in het zelfde ritme want daar leent zich deze binnendoorroute prima voor. Na de, soort van haarspeldbocht naar links volgt een lang recht stuk door het bos. Halverwege dit rechte stuk wordt mijn reukorgaan dit keer getrakteerd op de geur van verse soep, afkomstig van het inmiddels 25meter lager gelegen Berglust. Kom je hier wat later op de dag dat is het de herkenbare frituurlucht die je probeert te verleiden.

Aan het eind van het rechte stuk volgt een echte haarspeldbocht die mij, als specialist, uhh liefhebber, aanspoort tot een versnelling. En die is vervolgens goed vast te houden, via de volgende bocht, tot boven. Nog even een stukje valsplat om me vervolgens te prepareren voor de afdaling naar Vijlen.

Deze binnendoor variant is één van mijn favorieten in het Limburgsche land en dat heeft niet met de verschillende geuren onderweg te maken maar wel met de paar haarspeldbochten, verfrissende en tegelijkertijd beschermende bebossing tegen de regen en tegen de warmte in de zomer en natuurlijk de langere maar mooi lopende klimmeters. Wil je hier de koers hard maken dan moet je niet wachten tot het keuzemoment.

Op naar deel 2!

Christopher!

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s