Binnendoor of buitenom, deel 2

De titel van dit essay zal voor weinig wielerrecreactieven onder ons toelichting behoeven. Het is niet persé een vraag maar meer een keuze. Een keuze die vaak kort van te voren wordt gemaakt, last minute. Mar zelfs al doende kan deze keuze worden gemaakt.

Ik heb het natuurlijk over de beklimming van de enige echte Limburgsche hooglander ‘de Camerig‘. Een veel, misschien wel de meest populaire heuvel van Limburg. En dat is gezien z’n ligging, profiel en aanzien niet zo vreemd.

Je ziet ‘m vaak al van ruime afstand opdoemen, vanuit Eperheide en vanuit het Belgische Beusdael, met als herkenningspunten Camping Rozenhof en onmiskenbaar Restaurant Berglust. Het is een beklimming die, een beetje zich zelf respecterende wielerrecreactieveling, aan kan en mede dankzij de lengte en de haarspeldbochten voelt als een bijna echte Col, Passo of Hochalpstrasse. Daardoor is het ook onder de gemotoriseerde medeweggebruikers populair.

Het keuze-moment komt ter hoogte van het al genoemde Restaurant Berglust. Daar kan ik kiezen voor de eigenlijke en dus officiële beklimming via de Eperbaan richting Vaals, buiten-om, of voor de klim via de Groeneweg, richting Vijlen, dus binnendoor.

Dit keer valt de eer te beurt aan de ‘officiele’ beklimming, buiten om dus. Buiten om, betekent in dit geval dat we Restaurant Berglust én de bijbehorende traktatie van de geur en smaakpapillen, links laten liggen. We fietsen als het ware rechtdoor en in den beginne zelfs iets dalend. Dit is karakteristiek voor deze versie van de Camerig. Het gaat vanaf hier op en af maar wel meer op dan af, om uiteindelijk op het hoogste punt, op 280meter, op de Eperbaan uit te komen.

280 meter en dus niet gek dat we onderweg worden gewaarschuwd voor gladheid en zelfs worden gedreigd met een wegafsluiting bij sneeuw. Zover komt het in de praktijk maar zelden. De kans dat we moeten stoppen voor overstekend wild is groter. En in het seizoen moeten we ook alert zijn op schapen. Binnenkort te zien bij Boer zoekt Vrouw maar je kunt ze ook in levende lijve zien, tussen het struikgewas door, ter hoogte van het geruchtmakende gehucht Cottessen alwaar ze regelmatig worden ingezet bij teambuilding,- en groepsuitjes.

Aan de andere kant van de weg moet je niet vreemd opkijken wanneer er ogenschijnlijk uit het niets, mountainbikers uit de struiken te voorschijn komen. Niet alleen wij, racefietsers, maar ook de mountainbikers én gravelbikers weten de weg hier om nog maar te zwijgen van het motorisch verkeer. Met name in het voorjaar ligt de Camerig vaak op de route van menig georganiseerde rally, speur,- en puzzeltocht. En dan zijn er nog de (huur) ebike,- en scootertoeristen. Goed voor het financiële welzijn van deze regio maar voor de gezondheid van mens en milieu hebben wij, fietsers, een streepje voor.

Al met al verorberen we hier zo’n 4,5 kilometer en 175 hoogtemeters met aldus een gemiddeld stijgingspercentage van net geen 4% met een stijlste stuk van bijna 11%. En dat doen we met ruim 70.000 stravanten en dan meer dan 2 x per jaar. Wie er een wedstrijd van wil maken, heeft een paar kansen om weg te springen bij één van de venijnig hellende stukken. Mocht dat echter niet lukken en heb je nog wat over…na de laatste (haarspeld)bocht lijkt de finish nabij maar de weg loopt nog hier nog enkele honderden meters vervaarlijk, valsplat, door.

De KOM hier is in handen van Jetse Bol; een andere bekende WorldTour renner in de top 10 is Jay Hindley….zij doen er ca. 8 minuten over….dan doe ik het met 14 minuten en dus ruim binnen het dubbele niet slecht. Een schouderklopje voor mezelf, beter kan ik niet eindigen!

Christopher!

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s